پیداغ

اطلاع ثانوی

پیداغ زاده — Wed, 06 Jul 2011 11:57:00 GMT

از اطلاع ثانوی، درب این مکان تخته است!

اگر در این چند ماهه ما را یاوه گو یافتیه اید، پوزش میطلبیم و گر نیز ما را شیرین کلام، که بدرود!

لکن در اینجا ذکر چند نکته ضروری مینماید و آن اینکه:

هرگونه سو استفاده از نام ما و یا ذکر دیدگاهی و نقل قول در جایی دیگر به نام ما کاملاً مجاز میباشد.

و نیز هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع و یا دخل و تصرف در نگاشته های ما نیز مجاز است.

چراکه اینگونه کارها از آداب جوانمردان است.

باشد که دوستان جوانمرد به کام خود رسند...

در آخر سخن نیز باید گفت، لطف نموده و از بیان دیدگاه خودداری نمایید چرا که دیگر هیچ نظری تایید نخواهد شد.

ناگفته نماند که برای آن دسته از دوستان جوانمرد و عزیزی که مایل به در دست گرفتن وبلاگ هستند و مروت در خونشان موج میزند، در قسمت " ادامه مطلب " در باب رمز وبلاگ، اندکی راهنمایی نموده ایم .

لکن از آنانی که برای ما و نگاشته هامان ارزشی قائلند و ادعای پهلوانی ندارند، خواهشمندیم که به " ادامه مطلب" نــروند.

" هر آغازی را پایانیست، و پایان ما این بود..."

کار شما بسی نیک و درست است، امید که به کام خود رسید، انشاالله!

راهنمایی:

نام یکی از اغذیه های محلی ( پنج حرفی - - - - -)

اطلاع نخست

پیداغ زاده — Wed, 15 Jun 2011 10:46:02 GMT

منتظر اطلاع ثانوی ما باشید.

16/4/1390

من اگر بنشینم؟...

پیداغ زاده — Sun, 15 May 2011 22:15:09 GMT

ایران بانو -مادرت- میگفت، نیمی و بیش قرن پیش جدا گشتی از مادر، ای پاره ی ما.

خبری نیستت، گویا که تو را ...‌( ادامه مطلب)

------------------------------------------------------------------------------

ایران بانو -مادرت- میگفت، نیمی و بیش قرن پیش جدا گشتی از مادر، ای پاره ی ما.

خبری نیستت، گویا که تو را ز یاد برده اند مادرزادگانت. اینجا ایران است و ما را با تو گویی نسبتی نیست!!

بگذریم که قولیست قدیم، بر نخاریدن پشت جز ناخن انگشت، تو از آن خود باش و خود حق خویش بستان از این خلیفه سگان و ددان سعود.

نمی دانم چه خطاب کنم شما را، اما کمینه اش این که هم کیشیم ای هم آیینان، ای که تا دیروز از یک دیار بودیم و لارستان.

بر نویدش امید داریم که گفت: " الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم "

و چه خوش گفت آن کس که گفت:

" من اگر برخیزم، تو اگر برخیزی،

همه بر می خیزند

من اگر بنشینم، تو اگر بنشینی،

چه کسی برخیزد؟ "

و قطعا این خیزش و پایمردی، سینه ی

طاغوت را خواهد درید،

و دیگر نه آیات خدا،

که آیات تو نیز هتک نخواهد شد.

اما سخن بس است چو مرد عمل نه ایم، لکن امید که سرافراز باشی، و سرنگون گردند این خلیفگان و سعود.

باشد که بشنویم:

" سقوط سگان سعود، صعود تو شد "

بخش میکنیم...

پیداغ زاده — Wed, 20 Apr 2011 11:07:06 GMT

گفته شد، پس از سالها تلاش و کشیدن مرارت های بسیار، بالاخره توانستند "پیداغ" را بخش کنند و عجب؟!!!

مردم نیز در این میان به سان بلبلان بهاری، از این خبر مست شدند و عجب؟!!!

مگر بخش کردن "پیداغ"، چه کار سخت و سترگی است که اینچنین شگفت جلوه میکند؟

دریغا که گر از ما می خواستند، در آنی "پیداغ" را برایشان بخش می نمودیم.

باور ندارید؟

پس بنگرید:

نخست دست راست را بالا برده و پائین می آوریم و میگوییم "پــــی"؛ سپس دست چپ را نیز چنین نموده و میگوییم "داغ" !!

به همین راحتی!!!

حال باورتان شد؟

_و الیه ترجعون

پیداغ زاده — Sun, 27 Feb 2011 09:38:05 GMT

بدین وسیله، کشته شدن یکی از جوانامان را در دیار غربت به خانواده و نیز دوستدارانش و شما همشهریان، تسلیت میگوییم.

شادی روحش :

" الفاتحه مع الاخلاص و الصلوات "

روزاصلاحگر و اِشپشان

پیداغ زاده — Wed, 23 Feb 2011 19:27:55 GMT

چون غــــرض آمد هنر پوشیده شد

صد حجاب از دل به سوی دیده شد

نمیدانم زچه روی چندیست برخی از ما پیداغیان- از جمله بنده- عَلَم اصلاح را برافراشته ایم و به قولی درد دیار داریم؟!

نمیدانم به فال نیک گیرمش یا به بد؟، چراکه برخی از دوستان را دیده ام که حتی پیش پا افتاده ترین مرام های وبلاگ نگاری را پاس نمیدارند .

دوستان ما نخست باید سرآغازمان خویش باشد و قلم را از تعصب،غرض،کینه و حتی شعف خالی کنیم و سپس بیاییم و مخلصانه پیشرو در عمل بدانچه نگاشته ایم باشیم.

همانگونه که میبینیم چندیست بازار اصلاحگری و پیرایش پر رونق گشته و هرکس به نوبه ی خویش دکانی باز نموده و قیچی بدست در حال حذف ناملایمات و نامناسبات پیداغ است.

باید بدانیم یک اصلاحگر خوب شخصی است که اگر روزی حتی جمعیتی عظیم از اِشپشان را در سر و روی شخصی دید، مکتوم داردش و با تبسمی بر لب، دلسوزانه آن اشپشان را دور سازد، نه اینکه با ناسزا و ناروا او را از خود براند و با صدای بلند جار زند که ای مردم دیار، این شخص اشپشی است!

متاسفانه چندیست میبینیم که برخی نگاشته اند مثلاً فلان اشخاص زمین خواری میکنند و دیارمان را تکه تکه نموده اند، یا مثلاً فلانی ها سرزمینمان را به فساد کشانده اند!،و در تازه ترین مطلبی که اخیراً خواندیم دیدیم شوربختانه، کسی نگاسته است که فلان شخص در پیداغ مجروح گردیده و احتمالاً کار فلانی هاست!!

چه زود حکم میکنیم و رای میدهیم!

براستی آیا ما چه میخواهیم، چه میکنیم و به کجا میرویم؟؛ آیا چگونه میتوانیم با خیالی آسوده نوشتارهایی را از جایی دگر برداریم و بدون ذکر منبع، زحمات آن اشخاص را نادیده بگیریم و به نام خود ثبت نماییم؟، کاری را که انسان های آزاد اندیش، حتی به ذکر منبع خشنود نگردیده و از وی رخصت میطلبند.

ما ادامه ی این روند را به هیچ عنوان به صلاح این دیرین دیار نمیبینیم، پس هر آنکه با ماست دیدگاهش، بیان داردش.

باشد که چاره ای بیاندیشم بر این کج رَوند!

یا رب آن تمییز ده ما را به خواست

تا شنـاسیم آن نشـان کژ ز راست

ما برای ... رنج دوران برده ایم... خون دل ها خورده ایم

پیداغ زاده — Sat, 15 Jan 2011 20:23:35 GMT

شـــکوه نــــامه (شکوه ها غلاف شد!)

پیداغ زاده — Fri, 07 Jan 2011 18:34:07 GMT

زین سبب من تیغ کردم در غلاف تا که کج خوانی نخواند بر خلاف

نوشته رمزدار! (رمز مطلب: سه حرف اول مکانی در شمال پیداغ angestan - - - )

پیداغ زاده — Fri, 24 Dec 2010 19:41:06 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

اندر حکایت سوگخانه ی طرب انگیز (قسمت اول)

پیداغ زاده — Sat, 11 Dec 2010 12:49:33 GMT

غرض تقریر حکایت سرگردانیست اندرگرفتن عزا بر چه؟ بر آنم که عزا گیرم و حال نمیدانم بر کدامین سوگ بنشینم، بر سوگ تو یا سوگ سوگت؟، سیاه تو را بر تن کنم یا سیاه سیاه گشتن حماسه ی سرخت؟ براستی که عزای عزایت نشستن دارد!

خون پاکت در راه احیا امر به معروف و نهی از منکر بر زمین ریخته شد و اینک چه ساده لوحانه ما به نام تو معروف را نهی و امر به منکر میکنیم!

حال یک چند اندر احوالات مجالست در قریه ای به نام پیداغ:

مجلس به نام تو و به کام و ملعبه ی یک چند عامی از دین بیخبر است که در مجالست دکان باز کرده، فخر میفروشند و جاه میخرند.

عزایت به تقریب همه فسق است و فجور.

همه بی صبرانه منتظر مُحرّمند و چرا نباشند ؟چه ماهی از محرم بهتر با آن همه فواید.

حال اسب سخن را چندی اندر فواید عزایت جولان میدهیم :

اولین آن موفقیت اینجانب در رد یک اصل اساسی منطق است که میگوید"جمع نقیضین محال است"، کجایند منطقیون تا به آنان بگویم، برادران یک چند است که دیگر محال نیست، چه بنده دیده ام کسانی را که در عین عزاداری و ماتم، نیششان تا بناگوش باز است و خنده سر میدهند در حالی که عزا گرفته اند آنچنان که گویی حزن و طرب با هم درآمیخته اند!

زنان و دختران نیز به یمن مجالست مجالی برای تبرّج و خودنمایی یافته اند و فوج فوج کبوتروار پس از اذان مغرب به سوی خانه ات هجوم می اورند و برای مجلس شب نشینی و غیبت خود گلیمی میگسترند و به قولی جا رزرو میکنند!